Rybrevant konc. do sporz. roztw. do inf. (350 mg/7 ml) - fiolka 7 ml

Dożylnie. Leczenie preparatem powinno być rozpoczęte i nadzorowane przez lekarza mającego doświadczenie w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Lek powinien być podawany przez wykwalifikowany personel medyczny z dostępem do odpowiedniego zaplecza medycznego, potrzebnego do opanowania reakcji związanych z infuzją w przypadku ich wystąpienia. Przed rozpoczęciem leczenia amiwantamabem należy określić status mutacji EGFR z próbki tkanki guza lub osocza, za pomocą zwalidowanej metody badawczej. Jeśli w próbce osocza nie wykryto mutacji, należy zbadać tkankę guza, o ile jest ona dostępna w wystarczającej ilości i jakości, ze względu na możliwość uzyskania fałszywie ujemnych wyników przy użyciu testu osoczowego. Badanie można wykonać w dowolnym momencie od początkowej diagnozy do rozpoczęcia terapii; badanie nie musi być powtarzane po ustaleniu statusu mutacji EGFR. Należy stosować premedykację w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z infuzją podczas podawania leku. Zalecane dawki amiwantamabu co 3 tyg., stosowanego w skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem. Mc. <80 kg: 1400 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. - infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. do 4. - infuzja w dniu 1. (4 fiolki). 1750 mg amiwantamabu: co 3 tyg., począwszy od 7. tyg. (5 fiolek). Mc. ≥80 kg: 1750 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. - infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. do 4. - infuzja w dniu 1. (5 fiolek). 2100 mg amiwantamabu: co 3 tyg., począwszy od 7. tyg. (6 fiolek). Dostosowanie dawki nie jest wymagane w przypadku późniejszych zmian masy ciała. W przypadku stosowania w skojarzeniu z karboplatyną i pemetreksedem, lek należy podawać po karboplatynie i pemetreksedzie w następującej kolejności: pemetreksed, karboplatyna, a następnie amiwantamab. Zalecane dawki amiwantamabu co 2 tyg., w monoterapii lub w skojarzeniu z lazertynibem. Mc. <80 kg: 1050 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. - infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. do 4. - infuzja w dniu 1. (3 fiolki). Co 2 tyg., począwszy od 5. tyg. Mc. ≥80 kg: 1400 mg amiwantamabu: co tydzień (łącznie 4 dawki) od tygodnia 1. do 4.: tydzień 1. - infuzja podzielona na dzień 1. i dzień 2.; tygodnie od 2. Do 4. - infuzja w dniu 1. (4 fiolki). Dostosowanie dawki nie jest wymagane w przypadku późniejszych zmian masy ciała. W przypadku podawania w skojarzeniu z lazertynibem zaleca się podawanie amiwantamabu w dowolnym momencie po podaniu lazertynibu tego samego dnia. Pominięcie dawki. W przypadku pominięcia zaplanowanej dawki, dawkę należy podać możliwie najszybciej oraz należy dostosować odpowiednio schemat dawkowania, utrzymując odstępy między dawkami. Modyfikacje dawki. Dawkowanie należy przerwać w przypadku działań niepożądanych stopnia 3. lub 4. do czasu zmniejszenia ich nasilenia do stopnia ≤1. lub wyjściowego. Jeżeli przerwa wynosi 7 dni lub krócej, należy wznowić dawkowanie dotychczasową dawką. Jeżeli przerwa jest dłuższa niż 7 dni, zaleca się ponowne rozpoczęcie dawkowania ze zmniejszoną dawką (patrz poniżej. W przypadku stosowania w skojarzeniu lazertynibem, patrz ChPL dla lazertynibu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 1050 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 700 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 350 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 1400 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1050 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 700 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 1750 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1400 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1050 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Dawka, przy której wystąpiło działanie niepożądane: 2100 mg; dawka po 1. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1750 mg; dawka po 2. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: 1400 mg; dawka po 3. przerwaniu po wystąpieniu działania niepożądanego: przerwać podawanie amiwantamabu. Reakcje związane z infuzją (IRR). Należy przerwać infuzję po zaobserwowaniu pierwszego objawu reakcji związanej z infuzją. Należy podawać dodatkowe leki wspomagające (np. dodatkowe glikokortykosteroidy, leki przeciwhistaminowe, przeciwgorączkowe i przeciwwymiotne) zgodnie ze wskazaniami klinicznymi. Stopień 1–3 (lekki–ciężki): po ustąpieniu objawów wznowić infuzję z szybkością wynoszącą 50% poprzedniej. Jeżeli nie wystąpią dodatkowe objawy, można zwiększyć szybkość do zalecanej szybkości infuzji. Jednocześnie stosowane leki należy podawać przy następnej dawce (w tym deksametazon (20 mg) lub jego odpowiednik). Nawracający stopień 3. lub stopień 4. (zagrażający życiu): trwale odstawić amiwantamab. Żylne zdarzenia zakrzepowo-zatorowe (VTE) podczas jednoczesnego stosowania z lazertynibem. U pacjentów otrzymujących amiwantamab w skojarzeniu z lazertynibem należy na początku leczenia podawać profilaktyczne leki przeciwzakrzepowe, aby zapobiec wystąpieniu VTE. Zgodnie z wytycznymi klinicznymi, pacjenci powinni otrzymywać profilaktyczne dawki doustnego antykoagulantu o bezpośrednim działaniu (DOAC) lub heparyny drobnocząsteczkowej (LMWH). Nie zaleca się stosowania antagonistów witaminy K. W przypadku zdarzeń VTE związanych z niestabilnością kliniczną (np. niewydolnością oddechową lub zaburzeniami czynności serca) należy wstrzymać stosowanie obu leków do czasu ustabilizowania stanu klinicznego pacjenta. Następnie można wznowić stosowanie obu leków w tej samej dawce. W przypadku nawrotu choroby pomimo odpowiedniego leczenia przeciwzakrzepowego należy odstawić amiwantamab. Leczenie można kontynuować stosując lazertynib w tej samej dawce. Zaburzenia skóry i paznokci. W celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia i nasilenia reakcji skórnych i dotyczących paznokci u pacjentów otrzymujących amiwantamab zaleca się profilaktyczne stosowanie doustnych i miejscowych antybiotyków. Zaleca się również stosowanie niekomedogennego środka nawilżającego do skóry (preferowane są preparaty na bazie ceramidów lub inne preparaty zapewniające długotrwałe nawilżenie skóry i niezawierające środków wysuszających) na twarz i całe ciało (z wyjątkiem skóry głowy) oraz roztworu chlorheksydyny do mycia rąk i stóp. Pacjentów należy poinstruować, aby ograniczyli ekspozycję na słońce w trakcie i przez 2 mies. po zakończeniu leczenia amiwantamabem. Jeżeli u pacjenta wystąpi reakcja ze strony skóry lub paznokci stopnia 1.-2., należy rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze wskazaniami klinicznymi; jeśli po 2 tyg. nie nastąpi poprawa utrzymującej się wysypki stopnia 2., należy rozważyć zmniejszenie dawki. Jeżeli u pacjenta wystąpi reakcja ze strony skóry lub paznokci stopnia 3., należy rozpocząć leczenie objawowe zgodnie ze wskazaniami klinicznymi i rozważyć przerwanie podawania amiwantamabu, aż do momentu poprawy stanu związanego z tym działaniem niepożądanym. Po złagodzeniu reakcji ze strony skóry lub paznokci do stopnia ≤2., należy wznowić podawanie amiwantamabu w zmniejszonej dawce. Jeżeli u pacjenta wystąpią reakcje skórne stopnia 4., należy odstawić na stałe amiwantamab. Choroba śródmiąższowa płuc. Należy wstrzymać stosowanie amiwantamabu w przypadku podejrzenia śródmiąższowej choroby płuc (ILD) lub działań niepożądanych podobnych do ILD (zapalenie płuc). Jeżeli u pacjenta zostanie potwierdzona ILD lub działania niepożądane podobne do ILD (np. zapalenie płuc), należy odstawić na stałe amiwantamab. Zalecane stosowane jednocześnie leki. Dwa dni przed pierwszą infuzją: w ciągu 2 dni przed pierwszą infuzją amiwantamabu pacjenci powinni otrzymywać doustnie 8 mg deksametazonu, dwa razy na dobę. Dzień infuzji: w dniu pierwszej infuzji (tydz. 1, dzień 1) pacjenci powinni otrzymać 8 mg deksametazonu doustnie na 1 h przed infuzją oprócz deksametazonu dożylnego w celu dalszego zmniejszenia ryzyka reakcji związanych z infuzją (IRR). Przed przystąpieniem do infuzji (tydz. 1., dni 1. i 2.), należy podać leki przeciwhistaminowe i przeciwgorączkowe oraz glikokortykosteroidy w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji związanych z infuzją. W przypadku kolejnych dawek konieczne jest podawanie leków przeciwhistaminowych i przeciwgorączkowych. Glikokortykosteroidy należy również ponownie włączyć po dłuższych przerwach w dawkowaniu. W razie konieczności należy podawać leki przeciwwymiotne. Schemat dawkowania premedykacji. Lek przeciwhistaminowy (wymagany przy wszystkich dawkach): difenhydramina (25 do 50 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu - 15 do 30 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu - 30 do 60 min. Lek przeciwgorączkowy (wymagany przy wszystkich dawkach): paracetamol/acetaminofen (650 do 1000 mg); dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu - 15 do 30 min; doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu - 30 do 60 min. Glikokortykosteroid (wymagany przy dawce początkowej (tydzień 1., dzień 1.) lub przy następnej dawce w przypadku IRR): deksametazon (8 mg); doustnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu - 60 min. Glikokortykosteroid (wymagany przy dawce początkowej (tydzień 1., dzień 1.) lub przy następnej dawce w przypadku IRR): deksametazon (20 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu - 60 do 120 min. Glikokortykosteroid (wymagane przy drugiej dawce (tydzień 1, dzień 2); opcjonalny w przypadku kolejnych dawek): deksametazon (10 mg) lub odpowiednik; dożylnie: zalecane okno dawkowania przed podaniem amiwantamabu - 45 do 60 min. Szczególne grupy pacjentów. U pacjentów w podeszłym wieku nie ma konieczności dostosowywania dawki. Nie przeprowadzono formalnych badań stosowania amiwantamabu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej (PK) nie stwierdzono konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek wymagana jest ostrożność (brak badań w tej populacji). W przypadku rozpoczęcia leczenia, należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i modyfikować dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami. Na podstawie analizy farmakokinetyki populacyjnej (PK) nie stwierdzono konieczności dostosowywania dawki u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby wymagana jest ostrożność, ponieważ amiwantamab nie był badany w tej populacji. W przypadku rozpoczęcia leczenia, należy monitorować pacjentów pod kątem działań niepożądanych i modyfikować dawkę zgodnie z powyższymi zaleceniami. Sposób podania. Lek jest podawany w infuzji dożylnej po rozcieńczeniu w sterylnym 5% roztworze glukozy lub 9 mg/ml (0,9%) roztworze NaCl do wstrzykiwań. Lek musi być podawany za pomocą zestawu z filtrem. Po rozcieńczeniu infuzję należy podawać dożylnie zgodnie ze schematami szybkości infuzji leku podanymi w ChPL (osobne schematy: dla leku podawanego co 3 tyg. oraz dla leku podawanego co 2 tyg.). Ze względu na częstość występowania reakcji związanych z infuzją przy pierwszej dawce, amiwantamab w tygodniach 1 i 2 należy podawać do żyły obwodowej; infuzję przez dożylne dojście centralne można stosować w kolejnych tygodniach, gdy ryzyko wystąpienia reakcji związanych z infuzją jest mniejsze. Zalecane jest przygotowanie pierwszej dawki możliwie najbliżej czasu podania, aby zwiększyć do maksimum prawdopodobieństwo ukończenia infuzji w przypadku wystąpienia reakcji związanej z infuzją.