Ocena dermatoskopowa w świetle spolaryzowanym jest obecnie podstawową metodą diagnostyki nowotworów skóry. Kształcenie lekarzy w zakresie dermatoskopii oraz edukacja pacjentów dotycząca konieczności profilaktyki nowotworów skóry są podstawowymi zadaniami mającymi na celu ograniczyć śmiertelność w tej grupie chorych – mówi dr n. med. Jacek Calik, specjalista onkologii klinicznej, założyciel Akademii Dermatoskopii z wielospecjalistycznej przychodni Old Town Clinic we Wrocławiu.




Znamiona wysokiego ryzyka


Znamiona melanocytowe możemy podzielić na wrodzone i nabyte. Znamiona wrodzone, jak sama nazwa mówi, występują od urodzenia albo do 1. roku od porodu. Po 2. r.ż. pojawiają się fizjologicznie znamiona nabyte, które mogą mieć różne formy. Wyróżnia się znamiona:





łączące (brzeżne) (ryc. 1),

skórne (ryc. 2a, b),

złożone,

typu Spitz (ryc. 3),

błękitne (podtyp znamienia skórnego) (ryc. 4),

Suttona „halo”,

zapalne (Meyersona),

inne.







Ryc. 1; Znamię brzeżne; obraz dermatoskopowy







Ryc. 2a; Znamię śródskórne; obraz dermatoskopowy






Ryc. 2b; Znamię śródskórne; obraz kliniczny










Rys. 3; Znamię błekitne na twarzy; obraz dermatoskopowy







Ryc. 4; Znamię typu Spitz









To, czego najbardziej się boimy, czyli czerniak, w znakomitej większości nie powstaje ze znamion, tylko de novo. W 70% czerniak powstaje na skórze niezmienionej, a jedynie w 30% pojawia się w obrębie znamienia melanocytowego (ryc. 5a, b).









Ryc. 5a; Czerniak powstały w znamieniu; obraz kliniczny







Ryc. 5b; Czerniak powstały w znamieniu śródskórnym; obraz dermatoskopowy







Czerniak może powstać z każdego znamienia, ale najczęściej tworzy się ze znamienia śródskórnego, czyli tego, które się pojawia między 2. a 6. r.ż., jest lekko wypukłe, a w obrazie dermatoskopowym ma charakter grudkowy. Znamiona śródskórne są zlokalizowane głównie w górnej części ciała. Dużo rzadziej ...