Tlen jest jednym z najbardziej podstawowych narzędzi współczesnej medycyny ratunkowej i intensywnej terapii. Kiedy u pacjenta spada saturacja, pierwszym odruchem jest zwiększenie podaży tlenu. Jest to logiczne: ciężka hipoksemia może prowadzić do niedotlenienia tkanek, zaburzeń funkcji narządów, zaburzeń rytmu serca, uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, a w skrajnych sytuacjach do zatrzymania krążenia. Przez wiele lat dominowało więc przekonanie, że w przypadku krytycznie chorego pacjenta lepiej podać tlenu za dużo niż za mało. Dziś wiadomo jednak, że taka intuicja nie zawsze jest trafna.



Zobacz także: Ocena przedoperacyjna pacjenta w gabinecie POZ

Współczesne badania coraz częściej traktują tlen jak lek: powinien być stosowany wtedy, gdy istnieje wskazanie, w dawce dostosowanej do aktualnego stanu chorego i z określonym celem terapeutycznym. Problem nie polega więc na tym, czy tlen jest dobry czy zły. Kluczowe pytanie brzmi: ile tlenu potrzebuje konkretny pacjent i czy osiągnięcie SpO₂ 99–100% rzeczywiście przynosi mu dodatkową korzyść?

Dlaczego nadmiar tlenu może być problemem?

Podanie tlenu zwiększa jego ciśnienie parcjalne we krwi i poprawia dostępność tlenu dla tkanek. W hipoksemii jest to działanie pożądane i często ratujące życie. Jeżeli j...