Choroba zwyrodnieniowa stawu to stan, w którym dochodzi do ścieńczenia chrząstki stawu, zmian atroficznych macierzy pozakomórkowej, przerostu zmienionej zapalnie błony maziowej oraz pogorszenia jakości fizykochemicznych płynu stawowego [1].

Choroba zwyrodnieniowa stawów dotyka najczęściej populacji po ukończonym 50 r.ż., powodując przewlekłe dolegliwości bólowe, spadek jakości życia w zdrowiu (QUALy) i wiąże się z wysokim kosztem społecznym leczenia – wskutek wymaganej farmakoterapii, jak i leczenia operacyjnego.

Patofizjologia choroby zwyrodnieniowej stawów

W wyniku niewydolności chondrocytów i synowiocytów, ich apoptozy, a przez to zmniejszenia ich liczby, ścieńczeniu ulega warstwa chrzęstna w stawie wraz z jej macierzą pozakomórkową, a także spada jakość produkowanego płynu stawowego. Przewlekłe zapalenie błony powoduje zmniejszenie lepkości i sprężystości płynu stawowego w wyniku depolimeryzacji kwasu hialuronowego, co przekłada się na gorsze smarowanie powierzchni stawowych, gorszą amortyzację obciążeń, mniejszą redukcję tarcia między chrząstkami [2].

Wskutek wymienionych wyżej procesów przeciążona zostaje warstwa podchrzęstna kości, zawierająca nocyceptory (receptory bólowe), wywołując u pacjenta bezpośrednio ból i ograniczenie ruchomości, a pośrednio pogorszenie jakości życia [3].

Rola mazi stawowej, kwasu hialuronowego oraz siarczanu chondroityny

W takiej sytuacji spowalnianie postępowania choroby zwyrodnieniowej jest nowoczesną koniecznością, która ma szansę uchronić pacjenta przed zabiegiem endoprotezoplastyki stawu. Można tego dokonać poprzez bezpośrednią suplementację dwóch endogennych substancji, czyli kwasu hialuronowego (który działa głównie na właści...