Czego dowiesz się z artykułu:




Co jest najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy u dzieci,
Jak wyglądają zasady rozpoczynania terapii,
W jaki sposób ustalić optymalną dawkę leku,
Jakie jest postepowanie w przypadku stwierdzenia subklinicznej niedoczynności tarczycy (SNT).





Niedoczynność tarczycy (NT) to stan wywołany niedoborem hormonów tarczycy. Prawidłowe funkcjonowanie gruczołu tarczowego ma krytyczne znaczenie dla rozwoju układu nerwowego dziecka, a także wzrastania, metabolizmu i prawidłowego funkcjonowania w zasadzie każdego z układów.



Niedoczynność tarczycy może być wywołana nieprawidłową pracą samego gruczołu – mówimy wówczas o pierwotnej niedoczynności (najczęstsza przyczyna NT). W przypadku zaburzeń pracy podwzgórza lub przysadki mówimy z kolei o wtórnej niedoczynności tarczycy (zdecydowanie rzadsza, zwłaszcza w populacji dziecięcej). NT może być również wrodzona (rzadsza) lub nabyta (częstsza). Najczęstszą przyczyną nabytej pierwotnej niedoczynności tarczycy u dzieci w krajach o prawidłowym zaopatrzeniu w jod jest zapalenie w przebiegu procesu autoimmunizacyjnego [1–3].


Zasady i metody terapii




Podstawowym sposobem leczenia niedoczynności tarczycy jest monoterapia zastępcza lewotyroksyną (LT4). Inne metody to leczenie liotyroniną (LT3), leczenie skojarzone LT4 i LT3 lub podawanie suchych wyciągów z tarczycy. Jednakże z uwagi na profil bezpieczeństwa i skuteczność, jako leczenie z wyboru NT rekomendowana jest monoterapia LT4[1, 4, 5].




Zasady rozpoczynania terapii u dzieci i u dorosłych nie różnią się znaczą...