Co w artykule:



Opis przypadku pacjenta z epizodem depresji.
Omówienie przypadku depresji u dziecka.
Depresja w okresie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa.
Przyczyny depresji u dzieci i młodzieży.
Opóźnienie rozpoznania depresji.
Sytuacje alarmowe w gabinecie lekarskim.
Terapia depresji.





dr hab. n. med. Aleksandra Lewandowska

Szpital im. Józefa Babińskiego Specjalistycznego Psychiatrycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Łodzi





Wstęp



Zaburzenia depresyjne są główną przyczyną niepełnosprawności wśród pacjentów dziecięcych, młodzieżowych i młodych dorosłych, czyli w grupie od 10. do 24. roku życia. Z analizy UNICEF z 2021 roku wiadomo, że w Polsce oraz w pozostałych krajach Europy rozpowszechnienie depresji kształtuje się na podobnym poziomie. Szacuje się, że w Europie 9 mln dzieci i młodzieży cierpi na różnego rodzaju problemy psychiczne, z czego ponad połowę stanowią zaburzenia depresyjne i lękowe. Uważność w relacji z dzieckiem czy nastolatkiem jest niezbędna, aby w porę zareagować i w razie potrzeby wdrożyć oddziaływania psychospołeczne lub farmakologiczne.








W praktyce klinicznej nadal opieramy się na międzynarodowej klasyfikacji zaburzeń i problemów zdrowotnych ICD-10.






Stosujemy ją zarówno w odniesieniu do młodzieży, dorosłych, jak i dzieci, mimo że obraz kliniczny zaburzeń depresyjnych w tych grupach wiekowych jest odmienny. Chciałabym również zwrócić uwagę, że zaburzenia depresyjne rozpoznajemy także w okresie wczesnodziecięcym i niemowlęcym, opierając się na klasyfikacji diagnostycznej zaburzeń psychicznych i rozwojowych w okresie niemowlęctwa i wczesnego dzieci...