Atrofia pochwy, określana również jako zanik sromu i pochwy lub element zespołu moczowo-płciowego menopauzy, jest przewlekłym i postępującym następstwem hipoestrogenizmu. Niedobór estrogenów pro wadzi do ścieńczenia nabłonka wielowarstwowego płaskiego, zmniejszenia zawartości glikogenu, zaburzenia mikrobiomu pochwy, wzrostu pH oraz pogorszenia trofiki i elastyczności tkanek. W konsekwencji pojawiają się objawy w postaci suchości, pieczenia, świądu, podrażnienia, dyspareunii oraz dolegliwości ze strony dolnych dróg moczowych. Schorzenie to istotnie obniża jakość życia oraz pogarsza funkcjonowanie seksualne i dobrostan psychiczny pacjentek; jednocześnie jest niedodiagnozowane i niedoleczone.

Celem pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy na temat patofizjologii, diagnostyki i leczenia atrofii pochwy z uwzględnieniem klasycznych metod hormonalnych i niehormonalnych oraz nowych strategii regeneracyjnych. Szczególną uwagę poświęcono iniekcyjnym preparatom kwasu hialuronowego nowej generacji, które dzięki właściwościom hydrofilnym, biozgodności oraz możliwości miejscowego podania w obręb przedsionka pochwy stanowią interesującą opcję terapeutyczną, zwłaszcza u pacjentek z przeciwwskazaniami do leczenia estrogenowego.

Słowa kluczowe: atrofia pochwy, zespół moczowo-płciowy menopauzy, menopauza, kwas hialuronowy, estrogeny dopochwowe, leczenie





Wstęp

Atrofia pochwy jest jednym z najczęstszych klinicznych następstw niedoboru estrogenów u kobiet po menopauzie, ale występuje również u kobiet karmiących piersią lub po obustronnej owariektomii oraz u pacjentek otrzymujących leczenie antyestrogenowe, w tym inhibitory aromatazy lub tamoksyfen. Współcześnie coraz częściej...