Częstoskurcz nadkomorowy




Częstoskurcz nadkomorowy (SVT – supraventricular tachycardia) to patologiczne zaburzenie rytmu serca z zespołami QRS o morfologii nadkomorowej. Zwykle z wąskimi zespołami QRS, rzadziej z szerokim zespołami QRS, co najczęściej jest spowodowane blokiem prawej lub lewej odnogi pęczka Hissa (RBBB/LBBB z aberracja przewodzenia).




Częstość rytmu podczas epizodu SVT u dzieci starszych wynosi zazwyczaj od 180 do 220 uderzeń na minutę, natomiast u niemowląt może dochodzić nawet do 300 uderzeń na minutę.
,br>
Kluczową cechą definiującą to schorzenie jest fakt, że źródło arytmii (miejsce powstawania pobudzeń) zlokalizowane jest powyżej rozwidlenia pęczka Hisa.

Jest to najczęstsza arytmia u dzieci.

Patofizjologia

U niemowląt prawie wszystkie częstoskurcze nadkomorowe są związane jest pętla rentry z udziałem drogi dodatkowej częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy-AVRT. Częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy występuje przy obecności dodatkowej drogi przewodzenia między przedsionkami i komorami. Obecność tej drogi pozwala na powrót do fali pobudzenia zatokowego po jej normalnym przewodzeniu przez węzeł zatokowo-przedsionkowy.

Natomiast u młodzieży zwiększa się częstoskurczu nawrotnego węzłowego - AVNRT. Częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy węzłowy ramię wstępujące pętli reentry stanowi w większości przypadków szybki szlak przewodzenia w łączu przedsionkowo-komorowym.



Cecha AVRT AVNRT Załamek P zwykle widoczny po QRS — wsteczne pobudzenie przedsionków zwykle ukryty w QRS albo tu...
Pełna treść dotępna tylko dla zalogowanych użytkowników.