Co w artykule:



Rola i miejsce elektroneurografii i elektromiografii w diagnostyce.
Ograniczenia i pułapki techniczne badań.
Jak poprawnie wypełnić skierowanie na badanie.
Kiedy badania ENG, EMG mają ograniczoną przydatność diagnostyczną.
Kiedy kierować na badanie ENG, EMG.




dr hab. n. med. Jan P. Bembenek

Zakład Neurofizjologii Klinicznej, Instytut Psychiatrii i Neurologii w Warszawie

Wstęp

Elektroneurografia (ENG), elektromiografia (EMG) są coraz częściej wykonywane w ramach diagnostyki pacjentów ze względu na większą znajomość tych badań przez lekarzy, jak też samą dostępność badań. Badania te są powszechnie stosowane w diagnostyce chorób nerwowo-mięśniowych. Pozwalają na ocenę stanu czynnościowego mięśni i nerwów. Trzeba jednak pamiętać, że mają one szereg ograniczeń metodologicznych i pułapek technicznych, więc jeśli chcemy uzyskać naprawdę istotny diagnostycznie wynik, musimy umiejętnie ominąć pułapki techniczne.


Badania elektroneurograficzne (ENG), badanie elektromiograficzne (EMG) – rola i miejsce w diagnostyce

ENG jest częścią badania neurofizjologicznego obwodowego układu nerwowego i często jest uzupełniana o badanie elektromiograficzne elektrodą igłową (EMG). Neurografia jest jedną z podstawowych technik stymulacyjnych oceniających przewodzenie potencjałów czynnościowych w nerwach obwodowych. Zasadniczym celem badań jest ocena funkcji nerwów obwodowych, zarówno czuciowych, jak i ruchowych. Stymulacja włókien nerwowych za pomocą prądu elektrycznego dostarcza informacji, czy dane nerwy uległy uszkodzeniu. Na jakie pytania odpowiada ENG/EMG:



jaka jest lokalizacja uszkodzenia,
jakie włókna nerwowe są zajęte,
jaki jest typ uszkodzenia nerwów ‒ demielinizacyjne (uszkodzenie osłonki mielinowej) lub aksonalne (utrata włókien aksonów). Oba typy mogą także współistnieć.

Badanie pozwala także określić rozkład i miejsce uszkodzen...