Neuroleptyki II i III generacji — praktyczny poradnik dla lekarza POZ




W praktyce POZ rzadko inicjuje się leczenie przeciwpsychotyczne, ale bardzo często: kontynuuje się wystawianie recept, monitoruje działania niepożądane kardiometaboliczne, rozpoznaje powikłania neurologiczne, zarządza interakcjami z lekami internistycznymi i podejmuje decyzje o skierowaniu do psychiatry. To właśnie te cztery zadania są kluczowe.




Zobacz także:Przewlekła bezsenność – dlaczego recepta na lek nasenny nie powinna być pierwszym wyborem?

1. Podział i mechanizm — dlaczego to ma znaczenie kliniczne


II generacja (atypowe, SGA): rysperydon, paliperydon, olanzapina, kwetiapina, ziprazydon, amisulpryd, azenapina, lurazydon, klozapina. Mechanizm: antagonizm D2 + 5-HT2A. W porównaniu z lekami I generacji rzadziej wywołują objawy pozapiramidowe, ale częściej powodują przyrost masy ciała, dyslipidemię i cukrzycę typu 2.
III generacja (częściowi agoniści D2/D3): arypiprazol, brekspiprazol, kariprazyna (oraz lumateperon...
Pełna treść dotępna tylko dla zalogowanych użytkowników.